نزدیک بهشت

بهشت همین نزدیکی هاست

همیشه آرزویم این بود بعدازازدواج تعداد زیادی بچه،حدود ده تا داشتم.عاشق خانواده پر

جمعیت بودم.بچه ها را که دورتادورم تصور می کردم ذوق مرگ می شدم و دوست

داشتم همین الان ازدواج کرده بودم و تازه منتظربچه هم می شدم.اماحالا نه!فکرمی کنم

تحمل استرس اینکه بچه سالم خواهد بودیانه درمن به قدری نیست که کفاف ده نوگل را

بدهد.نودماه استرس!هفت و نیم سال فشار.گمان نمی کنم چیزی ازمن باقی 

بماند و اگرهم چیزی ازمن باقی نماندبه دردی نخواهم خورد.این روزها به مددپیشرفت

تکنولوژی و سیستم های بی سیم که به همراه راحتی و آسایشی که به ارمغان

 آورده اند انواع و اقسام درد و بلاها هم رشدچشمگیری داشته است و دیگرکافی

نیست که خودت و «شیرین بانویت»وهفت نسلتان سالم باشیدتا طبیعتاً کودکتان هم

سالم به دنیا بیاید.اگر قبل ترها بود،الان ازاین خبرها نیست.نمونه اش همین«اوتیسم»

یا«درخودماندگی»بیماری که روزبه روز درجهان درحال افزایش است.آمارها نشان می

دهدتاقبل ازورود کامپیوتر و موبایل در سال1970 نسبت ابتلا به این بیماری در«آمریکا»1

به100نفربود؛امااکنون این رقم به عدد وحشتناک 1به15 نفر رسیداست.یعنی از هر15 نفر

در«آمریکا»یک نفرمبتلابه اوتیسم خفیف تا شدید است.اینها تاثیرمیدان های مغناطیسی

است که برمغزافرادمی گذارند و استرس و تنش های روحی به همراه می آورندکه

اوتیسم یکی ازعوارض ناشناخته آن است.تکنولوژی همه چیز را درکام خود فرو می

برد.بیم آن می رود که آرام آرام شکل دیگری ازانسان را روی زمین ببینیم.انسان های

 که همه دنیای شخصی خودشان را دارند و اتفاقات بیرونی برایشان اهمیتی ندارد.

انسان های درخودمانده،انسان های که به سختی می توانند حرف بزنند.وشاید آن موقع

است که تندباد تکنولوژی کمی مهارشود و چه بدموقعی است آن زمان.یادسخنی از

 «امبرتو اکو»نویسنده و فیلسوف ایتالیایی افتادم که نقل به مضمون گفته بود:یک جایی

 باید جلوی پیشرفت را بگیریم. 

۱۳٩٢/٢/۱٤ | ٤:٠٦ ‎ب.ظ | محمدخلیلی | نظرات () |

www . night Skin . ir