نزدیک بهشت

بهشت همین نزدیکی هاست

فوتبال فوتبال فوتبال...
ساعت ٧:٠۸ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٢/۳/٢۸  کلمات کلیدی: مناسبتی

ایران چهارباربه جام جهانی صعوکرده است.سه حضور را من و همسالان من تجربه کرده

ایم.لذت صعود و غم حذف شدن را دربهترین سنین عمرمان چشیده ایم.جام جهانی

نود و هشت فرانسه اولین تجربه تماشای من بود،زمانی که شیرین ترین و سخت ترین

حضور را داشتیم و بهترین نتایج را گرفتیم.آن زمان ده ساله بودم.فقط کاش ایویچ روی

نیمکت می نشست.دو هزار و دو خوب تیمی داشتیم و«بلاژ»هم محبوب و هیجان انگیز

بود اما درآخر تلخکامی نصیبمان شد.تصورمی کنم ازآن زمان بود که نفرتمان از«بحرین» و

تیمهای عربی به نقطه ماکزیمم خودش رسید و تا الان هم این نفرت بیشترشده که کمتر

نشده است. و«ایرلند»و«کریمی»و«شی گیون»واشکهای«یحیی»وحسرتی بی پایان.

غمهای عدم صعود توصیف ناپذیراست.جام جهانی دو هزار و شش را با تیمی که همه

می گفتندبد بازی می کند به راحتی صعود کردیم.آنجا اما بعداز ژاپن بودیم.مقدماتی جام

جهانی را هرقدر راحت بازی کردیم درخود جام جهانی اصلاً دلنشین نبودیم.دو باخت به

مکزیک و پرتقال و یک تساوی بد با آنگولا.دایی و کریمی چهره های منفور جام جهانی

شدند.کریمی نشان داد چندان که می گویند بزرگ نیست.دو هزار و ده تیم را بین دایی

و قطبی دست به دست کردیم.دایی نتوانسته بود از عربستان بگذرد.قطبی تا حدی

بارقه های امید را زنده کرد و گفت که کُره را عین کف دستش می شناسد.بازی آخر با

کُره تادقایق پایانی بدنبود اما«پارک جی سونگ»نگذاشت.پلی آف هم نرفتیم.بازحسرت

 و ناراحتی.این بار هم تا این سه بازی اخیر تیم را تیم نمی دانستیم،علی الخصوص

 که قبل از بازی با قطر دریک دیداردوستانه به عمان هم بدجور باختیم.کی روش ناراحت

 بود.اما این سه بازی آخرتیم چیز دیگری بود و خیلی شیرین صعود کردیم.تا مدتها صدای

 مزدک میرزایی روی گل گوچی را که بشنوم موهای تنم سیخ خواهد شد.بگذارید پیش

 بینی خودم از تیمهای که دوست دارم با آنها همگروه شویم را بگویم.آرژانتین،فرانسه،

ساحل عاج و ایران.