آرزو

آرزو، آرزو است. هر وقت به آن برسی ذوق می کنی و لذت می بری. برای بعضی ها

شاید خیلی منتظر بمانی. بعضی ها را حتی وقتی از چشم افتاد بدست می آوری.

آرزوهای من شبیه آن جعبه جواهرات گرانبهایی می مانند که حتی با گذشت زمان ارزش

زیاد تری هم پیدا می کنند. این روزها دارم جامه عمل می پوشانم به یکی شان :))

گوشی هایی که روزگاری با حسرت از پشت ویترین تماشایشان می کردم را یکی یکی

خواهم خرید. امروز یکی شان را خریدم. یک نوکیای 6630 با مموری کارت 512 مگابایت.

تصور این حجم از یک مموری کارت بخودی خود نوستالژیک هست چه برسد به اینکه

حالا یک مموری کارت 512 مگابایت داشته باشی. خیلی خوب خواهد بود یک کلکسیون

از گوشی های قدیمی داشته باشم!!

/ 0 نظر / 9 بازدید